In wat waarschijnlijk zijn laatste praatje was in het kerkblad Onderweg van De Stroom schrijft hij:
“Een afscheidsdienst is niet een officieel liturgisch gebeuren. De verbintenis tussen de Stroom en mij eindigt dan ook pas in de nacht van 17 op 18 maart, om 0.00 uur precies. De 18e maart zal ik worden bevestigd in de nieuwe gemeente. En de afscheidsdienst op de 4e maart geldt dus eigenlijk helemaal niet. Als je al van een afscheid kunt spreken, is dat op het moment dat iets nieuws begint.
Dat is wel iets om vast te houden: een afscheid betekent altijd een nieuw begin. Het is dus maar hoe je het bekijkt. Zelfs een afscheid door de dood is, zo geloven we, uiteindelijk niets anders dan een nieuw begin. Dus er zit wel iets in als Borsato zingt dat afscheid nemen niet bestaat. Opnieuw beginnen wel! Dat vind ik altijd het mooie van het evangelie: je mag altijd en telkens weer opnieuw beginnen. Niet terugkijken op wat was, maar vooruitkijken naar wat komt. In dat licht wil ik dit ‘afscheid’ maar zien. Niet al te zeer terugkijken op wat er allemaal voor moois en niet-moois was, maar vooral vooruit kijken, want voor ons allemaal is het een nieuw begin.
Dat wil bepaald niet zeggen dat ik ‘zomaar stiekem’ zou willen vertrekken, integendeel. Voor de profeet Elisa is er een nieuw begin; hij is geroepen om Elia op te volgen als profeet in de naam van de Heer. Onmiddellijk laat Elisa het oude (werk) achter en rent hij Elia (zijn nieuwe werk) achterna. En toch ‘… laat mij afscheid nemen …’ Ik weet mij oprecht geroepen om in de Stadspolders van Dordrecht aan het werk te gaan. Ik zou er, bij wijze van spreken, gisteren al willen beginnen. Maar toch … laten we afscheid nemen … als teken van een nieuw begin.“
Als teken van verbondenheid en gemeenschap vieren ze in deze dienst De Maaltijd van de Heer.
