Dan maar dragen
Je ziet ze niet zoveel meer, althans niet buiten achter een klein peutertje aan.
Van die speelgoed-trekeendjes op wieltjes. Als de wieltjes ronddraaien gaat het snaveltje van het beestje open en dicht.
Nee, je ziet ze niet vaak meer. Het zijn meestal driewielertjes met een stang aan de achterkant waarmee pappa of mamma het kind op het fietsje voortduwt. Soms ook nog wel een poppenwagentje met een knuffel of een pop er in. Het kleine moedertje in de dop, wandelt er parmantig achter.
Vaker zie je nog dat peutertje het zat is, en dan mag pappa of mamma het wagentje aan de hand mee sjouwen, peutertje aan de andere hand. Soms jengelend want het is moe, poppenmoedertje spelen schijnt echt vermoeiend te zijn. Maar wie weet hoe ver en lang peutertje al achter dat wagentje aan sjouwt. Nee zeg nou eens, dat weten wij niet.
Maar vandaag, vandaag zag ik het trekeendje weer, ja warempel daar was het weer.
Een klein peutertje trok het achter zich aan, ze had geluk want het was net eens even droog, de regen gunde het haar om even met haar trekeendje naar buiten te kunnen. Misschien hield het daarom wel even op met regenen. Wie zal het zeggen?
Ik zag het vanuit mijn keukenraam, daar ik vijf hoog woon, leek peutertje nog kleiner dan ze misschien wel was, maar ik schatte het op nog geen twee jaar. Met haar roze felle jackje aan viel ze me op.
Ze dribbelde vrolijk tussen twee volwassen dames in( moeder en oma??) en ze trok dat eendje aan het touwtje achter haar aan. Ze hield zogezegd de “touwtjes goed in handen”
Maar eendje viel om en ze trok nog even door, eendje werd op zijn zij over de straat gesleept.
Mamma keek om en zag het en peutertje moest het even op de wieltjes terug zetten. Dat deed ze ook.
Maar een paar stappen verder ging eendje weer dwars liggen.
Ik kon zien dat mamma aanbood het eendje in de tas te doen, maar peutertje bleef stilstaan, stampte met de voetjes van ongeduld en zette pardoes eendje weer op zijn vier wielen.
Verder ging het weer…….
Maar eendje was moe, dat denk ik tenminste.
Peuter raapte het op en droeg het in de armpjes een paar meter verder, maar al gauw werd het weer op de wielen gezet, want het zou nu wel uitgerust zijn. Huppekee, daar stapte peuter weer met frisse moed verder, maar ach dat eendje toch. Daar viel het weer om. Ook door de wind misschien, want die was wel rijkelijk aanwezig.
Eendje werd weer liefderijk opgetild en in de armpjes van peutertje gekoesterd
“ Niet rijden? Dan maar dragen……”
Maar toen struikelde peutertje, en kwam zoals ik zag, vrij hard neer.
Traantjes geen gebrek. Maar dat was gauw over toen oma haar optilde met eend en al en het leek of ik hier zelf bij in moest vullen”niet lopen? Dan maar dragen……..”
Tja, toen moest ik afscheid nemen van peutertje met haar rijdende eendje want zij verdwenen toen in de bocht en ik kon hen niet meer zien.
Het was net of de tijd even stil had gestaan bij mijn ,vandaag, drukke werkzaamheden, ik draaide me om en keek eens rond hoeveel werk er op mij wachtte……heel veel, dat is zeker.
Nu ja, te moe? Dan maar even zitten.
En met een glimlach nog even terug denken aan peutertje en de rijdende eend. Wat een kleurig schouwspel.
Mijn dag kon niet meer stuk………..
Door: Dinie Visschers-de Wit
1 reactie, word lid om ook een reactie te plaatsen
Ach, je kunt soms zo heerlijk wegdromen als je dit soort beelden op straat ziet, genieten, dat kleine ding met haar speelgoed-eendje. Wat kun je dan beter doen? Opschrijven natuurlijk......