Clicky

Voelt het nu anders?

Copyright Omroep Zuidplas

Dat was de vraag die ik steeds in mijn hoofd kreeg bij de gedachte dat ik wederom de reis naar Auschwitz-Birkenau zou gaan maken. Ook nu weer georganiseerd door St.Vedj( Voor en door Jongeren).

Hoe zouden mijn gevoelens en verdriet nu zijn? Mijn vorige beleving heb ik toen verwoord door middel van het blog “Op hun ziel getrapt

Afgelopen woensdagavond vertrokken we met 61 deelnemers om even over 22.00u vanaf het raadhuisplein hier in Nieuwerkerk aan den IJssel. Een lange nacht en ruim halve dag van reizen was begonnen.

Met een schietgebedje in mijn hart hoopte ik dat het allemaal goed zou verlopen. Dat ging dan ook zo.

De Allerhoogste (of noem het gewoon het lot, dat mag ook hoor, maar voor mij is het tweede woord van deze zin belangrijk) was ons goed gezind en we kwamen op donderdagmiddag rond 13.30u bij het hotel daarginds aan.

Alles was prima gegaan. De twee chauffeurs hebben het er goed afgebracht. knap hoor, om zo’n eind te rijden, wat een verantwoording hebben die mensen. Maar wij weten dat zij goede bedoelingen hebben, ook om ons weer veilig thuis te brengen. Doordat ik dit verhaal schrijf weet u nu dat de terugreis ook goed is gegaan. Ik zit hier nu op de zondagmorgen achter mijn pc.

Ook weer met een gebed in mijn hart van dankbaarheid.

Auschwitz - steentjes op wagonJa!! Want de mensen die toen in treinwagons werden gestopt, geschopt ,geslagen en onmenselijk ruw behandeld als ze even, heel even maar, tekenen van opstand vertoonden, kwamen niet meer thuis, want de vijand had niets goeds in de zin.

De vijanden accepteerden niet dat er maar een beetje tegen gewerkt werd. Dan werden er korte metten gemaakt.

Dus werden de mensen wel rustig, uiterlijk althans, maar het leek of de spirit al uit hun ogen weg was. Toch….wat zal er binnen in hen een vuur van walging, angst, verbittering, onzekerheid, opstandigheid gebrand hebben. Een vuur dat wij met kolen niet zo hoog zouden kunnen krijgen.

Wat zullen er een gebeden omhoog gegaan zijn, vloeken misschien ook wel, wie zal het ons nog kunnen vertellen? Niet zij die daar aan hun gruwelijk einde zijn gekomen.

En als ik dat hier zo neer schrijf, besef ik des te meer dat ik nooit en nooit hun gevoelens zou kunnen beschrijven. Ik kan er alleen, uit deernis met hen, maar een vermoeden over uiten.

In mijn eerste verhaal schreef ik dat ik gevoelens van haat heb gekend. Waar ik zelf erg van ben geschrokken.

Nee, die gevoelens zijn ook nu niet helemaal weg, dat is haast niet mogelijk als je weer opnieuw geconfronteerd word met de menselijke haren, protheses, kinderkleertjes, foto’s, blikken ( waar het gas inzat om deze onschuldige mensen uit moorden, alleen omdat ze een bepaalde religie, geloof aanhingen. Een ander ras hadden andere afkomstwortels hadden.

Omdat men joods was. Dat mocht niet, werd niet getolereerd door de man die Hitler heette , deze man en zijn kornuiten wilden niet dat je anders was dan zij.

Je mocht geen zigeuner zijn , je mocht niet afwijken van hetgeen zij wilden dat je was…..Je mocht niet het uiterlijk hebben dat paste bij wat je was.

Auschwitz - toen en nuJe mocht niet ZIJN WIE je was, je naam veranderde in een nummer, dat voor altijd op je lichaam werd gebrand. Een nummer moest je zijn, ook niet voor lang, want je moest uit de weg geruimd worden……maar niet voor je eerst nog “van pas” kon komen voor de vijand. Je haren, je prothese, je gouden tanden, je nagels, je sieraden, alles werd je op een gruwelijke wijze afgepakt, en dat ging met zoveel ruwheid gepaard, onmenselijk, zonder enig respect. Dat woord kenden ze niet,

Ik hoef in dit verhaal niet alles te herhalen wat ik in het eerste al heb verteld. Dat doe ik ook niet.

Ik wilde iets vertellen over mijn gevoelens van deze keer.

De haatgevoelens kon ik ook nu niet helemaal uitbannen, die waren latent aanwezig, maar die werden nu wel door andere gedachten en gevoelens overheerst……Zo’n groot verdriet, verslagenheid, intens medelijden, maar dat nog verder gaat dan medelijden, het sloeg over naar empathie.

Het stond gewoon om me heen, ik kan het niet anders uitleggen. Het ging zover dat het net leek of ik aangeklaagd werd, of er via mij zelf een aanklacht werd geroepen naar de hele wereld, dat dit echt nooit meer mag!!

“Nooit meer mag?” fluisterde ik terug ”het gebeurt nog steeds, nu in 2012 gebeurt het nog steeds, men heeft niets geleerd, niets aangeleerd en niets afgeleerd.

Toen ik dat besefte….kwam er zo’n intens groot machteloosheidsgevoel bij me naar boven, dat het me warm en koud maakte. Een mix van tegenstrijdige gevoelens.

Een cocon van gevoelens waar ik een lange poos niet uit kon komen, in de bus terug was ik best uitgelaten en vol met verdriet, dat wou ik even niet voelen, niet voor ik thuis was….toen waren daar de armen van mijn Jan, dat was goed, dat was thuiskomen, echt thuiskomen. Daar kwam ook bij dat ik op onze 47 trouwdag uit die bus kwam, dat speelde wel mee, maar mijn dankbaarheid was extra groot, om dat de chauffeurs ons ook weer veilig door de nacht hadden geloodst.

 

Maar ik wil ook nog even iets belangrijks kwijt.

Auschwitz - boom bij raam

Toen ik de eerste keer daar was, heb ik niet uit een raam gekeken van de blokken waar men toen in moest “vertoeven’ nu waren daar natuurlijk allerlei dingen te zien, de haren en het hele rijtje wat hier al genoemd is.

Ik trok me even terug, het werd me teveel en ik liep naar een raam, ik zag een boom, een bijzondere boom. Een dikke stam , met als het ware twee dikke stammen nar de zijkanten, een boom die zo is gegroeid, ( dat weet ik zeker, omdat ik later nog een praatje met onze hollands-sprekende gids maakte over die boom.)

Die boom stond er al toen. Is nu uitgegroeid tot een waardige boom, zo mooi en zo groot. Hij leek op een kruis, je kon er met fantasie ook God in zien met uitgespreide armen, je kon er ook Maria inzien als de moederlijk vrouw die ze geweest moet zijn.

Maar ik zag er alle doden in die bereidt waren om ons als engelen te beschermen. Maar ook zag ik die boom als de beschermengelen die hen die deze ellende niet hebben overleefd nu toch en voor eeuwig gelukkig te laten zijn

Een bericht aan de mensheid van nu:

“Hier komen zij die kwaad willen niet voorbij, wij zijn er om de zielen van hen die vielen te beschermen. Zij hebben hun rust verdiend, maar ook hun geluk, dat voor altijd is. Hun lijden is genoeg geweest.

Tot hier en niet verder”

Nee ik ben niet zweverig, maar ik zag het zo en niet anders!!

Ik werd getroost door het silhouet van deze boom. De vorige keer heb ik hem niet gezien, misschien moest dat ook nog niet, omdat mijn haat te groot was??

Ik heb de jaren van mijn leven dat is begonnen op 24 maart 1945 in vredestijd mogen leven.

Wat een geluk, wat een groot geluk.

Toch is er geen vrede. Er woeden nog altijd aanslagen, oorlogen, daarom is het zo bijzonder dat ik precies in een land mag wonen waar wel vrede is.

Ja er is wel veel zinloos geweld aan de orde hier in dit kleine landje dat Nederland heet. Met die slachtoffers ben ik ook diep begaan. Ook dit mag niet meer gebeuren.

Het MAG niet, en toch komt het voor……waarom toch??

Wat kan ik nog doen? Wat kunnen wij nog doen om dit tegen te gaan?

Ingrijpen als we het zien! Ja dat kan, zou eigenlijk moeten. Maar wie durft het nog?

Auschwitz - kaarsjes bij spoorlijnLaten we hopen en wensen dat we er voor elkaar zijn. Dat we durven te protesteren als we zien dat een medemens zo te grazen genomen word. Dat we net als ( symbolisch) de armen van de boom in het voormalig concentratiekamp Auschwitz onze armen durven spreiden en kunnen zeggen ”Tot hier en niet verder”

De chauffeurs reden met ons allen in de bus door de nacht, 1 nacht om weer thuis te komen, tegen half vijf zie je al heel voorzichtig dat het donker gaat wijken voor het licht.

Ik dank iedereen die deze excursie mogelijk hebben gemaakt, St,Vedj, die zich weer enorm heeft ingezet hiervoor .Ook zij die precies om 24.00u voor mij hebben gezongen vanwege de trouwdag van Jan en mij . Zo geweldig leuk was dat.

De bestuurders van de bus ook jullie bedankt voor het veilige rijden.

Ik hoop dat iedereen iedere keer weer het donker ziet wijken voor het licht, vele en vele jaren lang in goede gezondheid……en in vrede!

Door Dinie Visschers-de Wit 20 Mei 2012

Foto's: Jaap Reijm