Clicky

Blog: "Handhaving Zuidplas; Van vuilniszakken tot vuile blikken''

Copyright Omroep Zuidplas

Raadslid Tinet de Jonge(CDA) ging een avond mee op pad met de handhaving en schreef er onderstaande blog over. Ook een blog of opinieartikel? Mail dan naar info@omroepzuidplas.nl.

‘Leuk gaan we doen!’ Op de fractie agenda van het CDA staat steevast het onderwerp: afspraken buiten de deur. Zo gaan we als fractie in op uitnodigingen van burgers maar we zoeken zelf ook actief naar de haarvaten in de samenleving. Met thema veiligheid hoog op de agenda werd deze keer geopperd om te gaan kijken bij de bikers van de Zuidplas.

Nog voor iemand anders de kant kreeg schoot mijn hand omhoog. ‘Ja! Hier. Ga ik doen. Leuk!’ Twee berichtjes later en de afspraak stond in de agenda.

De dag begon regenachtig en die natte wereld werd niet droger. Mijn ruitenwissers maken overuren terwijl ik toch wel enigszins verkleumd naar de druppels kijk. Het stukje lopen van het parkeerterrein tot het gemeentehuis maakt van mijn charmante paardenstaart een verzopen kattenwarboel. Het tempert mijn enthousiasme niet.

Eenmaal binnen wordt in ontvangen door Erik. Samen met Charlotte begeleidt hij mij deze avond. ‘Nou, zullen we de bus dan maar pakken?’ Vragend kijk ik hem aan. Zegt hij dat echt? Op slag ben ik blij dat ik niet mijn zeemleren fietsbroek aangetrokken heb. ‘Lijkt me een goed plan!’

Eerst vertelt het duo wat ze zoal doen. ‘We stoppen veel tijd in het achterhalen van eigenaren van illegaal geplaatste vuilniszakken’, zegt Charlotte. ‘Ja, het lijkt misschien niet zo’n probleem maar dat is het wel. Op de zakken komen ratten af. In sommige buurten hebben we wel eens ratten ter grootte van een kat gezien.’ Ik neem me voor om in de toekomst ver uit de buurt van wildliggende vuilniszakken te blijven. Brrr. Als ware rechercheurs onderzoekt het duo de zakken en met regelmaat wordt de eigenaar achterhaald. Dat is toch een fikse boete. ‘En het is ook gewoon asociaal voor je mede inwoners.’ En zo is het!

Dan wordt het echt tijd om naar buiten te gaan. Mijn drie lagen kleding trek ik stevig om me heen. ‘We gaan vanavond op huisbezoek.’ Huisbezoek? Vragend kijk ik Erik aan. Wat moet ik me daar bij voorstellen? ‘We gaan controleren of mensen zich niet ergens ingeschreven hebben en er helemaal niet wonen. Maar we bezoeken ook iemand die zich niet ingeschreven heeft maar waarvan we wel zeker weten dat hij daar woont.’ ‘Zijn jullie daar dan verantwoordelijk voor?’ ‘Nee, dat regelt een gemeenteambtenaar maar wij gaan mee voor haar veiligheid. Mensen vinden het niet altijd leuk dat ze gecontroleerd worden dus dan kan je iemand niet alleen laten gaan.’

Eerst gaan we vol gas (netjes binnen de toegestane snelheid) naar Moordrecht. Zelf ben ik TOMTOM verslaafd dus ik verbaas me erover hoe Charlotte, als niet inwoner van Zuidplas, de bus door de smalle straatjes manoeuvreert zonder daarbij één blik op een kaart of navigatiesysteem te werpen. ‘Een jongeman zegt dat hij hier woont. We gaan controleren of dat wel klopt. Vaak zeggen mensen dat ze ergens wonen simpelweg vanwege belastingvoordeel, zegt Erik.

Bij het tweede adres krijgt de ambtenaar de wind van voren. De bewoners zijn het niet met de controle eens. Ik begrijp direct dat het prettig is dat ze niet alleen voor de deur staat. Jammer hoor, dat mensen zo woedend worden. Als blikken konden doden dan had ik deze blog niet geschreven. Natuurlijk is het lastig dat je als goede onder de kwaden moet lijden. Maar tjongejonge wat blijft de ambtenaar kalm. Eerlijk is eerlijk, misschien was ik wel ietwat bozer geworden J

Na onze avonturen laten de Boa's me verschillende plekjes in Nieuwerkerk zien. Een hangplek achter het station. Het lijkt mij een prima plek. Hier veroorzaken jongeren geen overlast maar kunnen ze wel ‘chillen’, aldus Erik. Er liggen wel veel gripzakjes. Ik ben benieuwd in hoeverre wij als gemeente zicht hebben op het drugsgebruik van de jeugd. Misschien moet ik de volgende keer bij stichting Jeugdwerk langsgaan. Die kennen ongetwijfeld de ins en outs van deze groep.

Na een overheerlijke maaltijd van de snackbar… Patat is altijd overheerlijk! Maken we nog een laatste stop. De overlastgevende jeugd in Dorrestein. Niet dat ik het idee heb dat er iemand zin heeft om in dit vruchtbare weer overlast te veroorzaken maar toch. Het wordt het hoogtepunt van de avond.

Want onder het afdak ‘vinden’ we drie jongens. Ze staan rokend te bibberen. Er volgt een gesprek van ruim een uur. Een heel eerlijk uur. De jongens geven zelf ook aan dat het niet altijd lieverdjes zijn. In hun hart begrijpen ze de bewoners van Dorrestein wel. Maar wat zijn de alternatieven? Het blijft een interessant spanningsveld. Zoeken naar een balans waarbij ruimte is en blijft voor het welbevinden van alle betrokkenen. De jongens zijn rationeel en welwillend. ‘Maar niet altijd.’ Ze zijn al bezig met een toekomst en geïnteresseerd in de politiek. Kijk! Die moet ik erbij hebben. Jongeren die me zelf kunnen vertellen waar ze tegenaan lopen. Natuurlijk leg ik uit dat er één partij is waar ze zinvol op kunnen stemmen. Dat CDA heel erg goed bij ze past ;-) Zonder gekheid is het een heel interessant, leuk gesprek. En dat zegt wat, want de gevoelstemperatuur ligt inmiddels rond ‘semi bevroren met een regenjasje.’ Oftewel, koud!

Kleddernat zit ik in de auto terug. Verwondert over alle lokale kennis die de Boa's hebben, over de contacten en het werkplezier. Er zijn nu drie Boa's in Zuidplas. Is dat wel genoeg? Ze moeten nu met drie personen heel veel dagen bedekken. Heel veel doen. En voor sommige taken moeten ze voor hun eigen veiligheid met minstens twee zijn. Daar ga ik nog eens diep over nadenken.

In de zomer ga ik nog maar eens terug. En dan echt op de fiets, met zeemleren broek.

Tinet de Jonge, Raadslid (CDA)

(advertentie)