Clicky

Indrukwekkende reis Henriette en Andrea ‘Duinkerke’

Copyright Omroep Zuidplas

Op vrijdag 15 december vertrokken Henriette Vlok en Andrea Hoogwerf met stichting ‘Live for Lives’ richting Duinkerke om mee te gaan helpen bij het vluchtelingenkamp ‘Duinkerke’.
 

In de bossen vlak over de Belgische grens met Frankrijk leven vluchtelingen zonder enige hulp van de overheid. Sterker nog, de overheid ontruimt regelmatig de jungle, maar geeft geen alternatief. Het is geen ‘officieel’ kamp. De mensen hebben zich gevestigd in een natuurgebied, verspreid over een steeds groter gebied, omdat ze zich steeds beter proberen te verstoppen voor de politie. Overal zie je stille getuigen van de vluchtelingen; een schoen, een hoopje deken o.i.d.

“Je moet goed kijken om de tenten te vinden. Heel veel mensen slapen ook in de open lucht op de koude grond. Een aantal personen heeft een tentje/zeil weten te bemachtigen. Het is niet te voorstellen wat we allemaal hebben gezien. De vluchtelingen leven buiten in de regen en kou. Ze hebben geen eten, geen water, er is geen elektriciteit en er zijn geen sanitaire voorzieningen. Ratten en ongedierte lopen rond. De meeste mensen zijn goed opgeleid en hebben werk en inkomen opgegeven. Bewonderenswaardig dat ze de moed hadden om weg te gaan en alles achter zich te laten op zoek naar een betere toekomst. Maar ook een onzekere toekomst. De mensen uit het kamp in Duinkerke willen oversteken naar Engeland. Ze denken dat het leven in Engeland makkelijker is. Ze spreken de taal en zien daar mogelijkheden om, als ze geen asiel krijgen, illegaal te kunnen werken en leven. Engeland heeft namelijk geen identificatieplicht. Ze lopen elke nacht naar de haven, een uur heen en meestal ook weer terug.
 

Asiel aanvragen in Frankrijk kan, maar dan ben je niet meer in de mogelijkheid om asiel aan te vragen in Engeland. Dus dit is vaak geen optie, omdat ze te graag naar Engeland willen. Vaak hebben de vluchtelingen ook in een ander land al een vingerafdruk achtergelaten, en daarom is de kans ook groot dat ze worden teruggestuurd naar dat land. Mensen overleven in Duinkerke met behulp van vrijwilligers.

Wat ons vooral raakte was de zichtbare kou bij sommige mensen. Bij het uitdelen van thee en koffie aan de vluchtelingen zagen we handen bibberen. Mensen konden gewoon het koffie-/theebekertje niet stilhouden van de kou. We zagen vluchtelingen, rillend van de kou, zonder jas ergens staan, terwijl wij, dik aangekleed met thermo-kleding, het al ijzig koud hadden.

We zagen een man zijn schoenen uittrekken, zonder sokken, zijn voet helemaal wit van de kou.
We zagen veel kapotte voeten, blaren, wonden en ontstekingen, veroorzaakt door natte voeten en kapotte, natte en verkeerde maat schoenen. We zagen brandwonden van het te dicht opwarmen bij een vuurtje of door het op een bijna onmogelijke manier klaarmaken van thee op een vuurtje. De zichtbare uitputting, grauwe gezichten, vermoeide uitdrukkingen zullen we niet snel vergeten. Op de een of andere manier herinneren we ons de manier hoe we de vele mannen in het bos een fles water hebben zien drinken, nadat ze al uren en uren geen drinken hadden gehad, omdat de watertoevoer was afgesloten.

We kunnen niet veel veranderen aan de situatie, maar kunnen wel hulp geven. Het zijn normale mensen die ook gezellig willen doen. Er is muziek gemaakt en de mannen hebben een balletje getrapt. We hadden een aggregaat bij ons met wandcontactdozen om de telefoons op te laden, zodat ze contact kunnen houden met familie en vrienden. We konden de mensen voorzien van koffie, thee, brood, voedselpakketten en flessen water. Wij hebben kleding, schoenen, tenten, slaapzakken, zeilen uitgedeeld!  Al twee dagen was de voedseltoevoer tegengehouden en gelukkig hebben we op zaterdag deze mensen een warme maaltijd kunnen geven. Met onze hulp hebben we iets aan hun situatie kunnen veranderen. We hebben ze kunnen voorzien van een aantal basisbehoeften voor een beetje menswaardig bestaan.

De mensen waren dankbaar voor onze aanwezigheid en hulp, maar ook wij zijn dankbaar voor wat we voor deze mensen in Duinkerke hebben kunnen betekenen. Dat we voor hen een klein lichtpuntje in hun duisternis konden zijn. We zijn ons weer extra bewust van de dingen die wij heel normaal vinden, hoe dankbaar we ook moeten zijn dat wij het zo goed hebben, helemaal zo in de week voor kerst was dit extra dubbel. Want wat maakt mensen zo wanhopig dat ze deze situatie verkiezen boven ‘gewoon’ leven. Het is zwart/wit gezegd de keuze tussen ’een bom’ of Duinkerke. Niemand wil dit, niemand kiest voor een illegaal bestaan. Alleen maar als je geen andere uitweg ziet.

Gelukkig verkeren wij in de situatie waar we in vrijheid kunnen leven. Waar we er voor elkaar kunnen zijn en onze liefde kunnen delen voor een betere wereld. “

Beide dames zijn op 14 januari 2018 te gast bij omroep Zuidplas in het programma Rondom de kerken de middageditie waar presentator Erik van Veelen hen de gelegenheid zal geven hun verhaal te doen over deze indrukwekkende reis. Het programma begint om 17:00 en in het programma zal tevens de open deur dienst (Christelijk Mannenkoor Prins Alexander in Nieuwerkerk ad IJssel) vanuit de Ringvaartkerk met Christelijk Mannenkoor Prins Alexander te horen zijn.

Op de Facebook pagina van de redactie kerken (Omroep Zuidplas - Religie & Levensbeschouwing) vindt u een aantal van de foto 's die de dames maakte tijdens hun reis.